Πώς Γίνεται να μη με Αγαπάς το Σάββατο;

Αγαπημένε αναγνώστη μου καλημέρα-καλησπέρα-καληνύχτα, εσύ ξέρεις τέλος πάντων. Δούλεψα πουρνό πουρνό, έφαγα και έκατσα να σου γράψω τους προβληματισμούς μου. Έχω να σου πω ότι αυτές οι γραμμές δημιουργούνται υπό του ήχους της Έλενας Βιτάλη. Όχι πως έχει σημασία αλλά κόλλησα με την πάρτη της σήμερα…

Κυριακή χθες και σαν γνήσιος βιοπαλαιστής απόλαυσα μία ημέρα ξενοιασιάς πριν ξαναβυθιστώ στην κατάθλιψη της εργασίας. Περπατώντας στα γραφικά σοκάκια (τι σιχαμένο κλισέ!) της Πλάκας παρατηρούσα όλα αυτά τα αριστουργήματα που μου φτιάχνουν το κέφι. Γκράφιτι και στένσιλ σε τοίχους, ποιήματα με πολιτικό και όχι μόνο περιεχόμενο αλλά και αναρχικά συνθήματα συνθέτουν το τοπίο της αστικής τέχνης του πολύπαθου ιστορικού κέντρου. Ένα από αυτά με εντυπωσίασε. Για την ακρίβεια με ξάφνιασε ευχάριστα.

Κάποιος είχε γράψει στις πλάκες ενός πάρκου με τις λέξεις να σε περικυκλώνουν: «Εντάξει, τη δευτέρα δε μ’αγαπάς. Αλλά το σάββατο; Πώς γίνεται να μη μ’αγαπάς το σάββατο;» Πόσος αφελής πόνος κρύβεται σε αυτές τις λέξεις αναγνώστη μου; Πόσο εύστοχη ερώτηση… Πόσο ξεφτιλίζει όλο αυτό το κακοδημιουργημένο lifestyle που επιβάλλει σε όλους να βγαίνουν σάββατο. Όλο αυτό το σύστημα που σε κάνει υποσυνείδητα υποχείριο των σημερινών συνηθειών που επιβάλουν να δουλεύεις σαν τον σκλάβο όλη τη βδομάδα με αντίτιμο ένα γαμημένο σάββατο που θα βγεις και θα «τα σπάσεις». Όλη τη βδομάδα αγγούρι για να είσαι το σάββατο μούρη.

Είναι απορίας άξιο πώς μία κοινωνία παραμένει κοιμισμένη εξ’αιτίας αυτού του σάββατου. Του σάββατου που θα βγει, που θα πιει, που θα καλοπεράσει. Με την υπόλοιπη βδομάδα τι γίνεται; Άνθρωποι μουντοί, δουλεύουν μηχανικά σαν ρομπότ στον αυτόματο πιλότο περιμένοντας τι άλλο; ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΟΟΟ! Για σκέψου αναγνώστη μου να μην υπήρχε αυτή η μέρα και όσα έχει καταντήσει να πρεσβεύει… Ο αυτόματος πιλότος που επικαλέστηκα παραπάνω δε θα άντεχε για πολύ χωρίς διαλείμματα. Και τώρα πες μου πώς θα ξέσπαγε ο εργαζόμενος χωρίς σάββατο; Ή καλύτερα πού θα ξέσπαγε; Απαντώ. Θα ξέσπαγε εκεί που θα τον συνέφερε. Όχι με την ελληνική έννοια του συμφέροντος. Θα ξέσπαγε εκεί που η οργή του θα είχε αντίκρυσμα. Όχι σε σφηνάκια και υποβρύχια για τη φουκαριάρα τη μάνα του που δεν ήξερε κολύμπι. Αλλά στην εργασία του. Στη καταπάτηση των δικαιωμάτων του. Στην εξαπάτηση του από κρατικούς φορείς και όχι μόνο.

Χωρίς την ύπαρξη του κοσμοπολίτικου και εξωτικού σαββάτου οι άνθρωποι θα προσπαθούσαν να καλυτερεύσουν τις ζωές τους συνολικά και όχι μία μέρα την εβδομάδα. Ποιον βολεύει όλο αυτό το συστηματάκι του star, του nitro, της espresso και άλλων αυτοαποκαλούμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης; (ή εξημέρωσης) Βολεύει όλους τους υπόλοιπους εκτός από σένα αναγνώστη μου. Σε κρατάει ρομποτάκι και σε κάνει να λες κι ευχαριστώ που δεινοπαθείς να βγάλεις τη βδομάδα με πρόφαση ένα ονειρεμένο κωλοσάββατο! Συμμορφώσου.

Με πολλή αγάπη

ΤΟ ΤΣΟΓΛΑΝΙ ΣΟΥ

ΥΓ. Μητσάκι για πάρτη σου.